Drie delen in één bestand
De specificatie beschrijft een bestandsformaat dat een logaritmische gain-mapafbeelding in een JPEG codeert. In de praktijk zijn dat drie onderdelen: een gewone SDR-foto, een gain map die zegt hoeveel helderder elk gebied moet worden, en metadata die een viewer vertelt hoe hij die moet toepassen.
Wat elk onderdeel doet
- De basisafbeelding Een gewone JPEG-weergave. Dit is wat elke bestaande viewer toont, en daarom zette het formaat bij zijn introductie niets op zijn kop.
- De gain map Een tweede JPEG, veel kleiner, die als vermenigvuldiger per gebied werkt. De converter van Vaultaire schrijft hem weg op kwartformaat.
- De metadata XMP-waarden en een MPF-index die een compatibele viewer vertellen dat de map er is en hoe hij die moet lezen.
De specificatie van het Ultra HDR-afbeeldingsformaat stelt dat oudere viewers die het formaat niet ondersteunen, de gewone afbeelding met laag dynamisch bereik lezen en tonen, terwijl viewers die het wel ondersteunen de primaire afbeelding met de gain map combineren en op compatibele schermen een afbeelding met hoog dynamisch bereik weergeven.
Waarom het zo is gebouwd
Een HDR-scherm kan helderder wit tonen dan een SDR-scherm, maar hoeveel helderder verschilt. De specificatie stelt uitdrukkelijk dat de weergavetechniek zich moet aanpassen aan elke verhouding tussen het HDR- en het SDR-witpunt van een scherm, die sterk kan verschillen per apparaat, of zelfs in de tijd op één apparaat.
Eén vaste HDR-afbeelding kan dat niet. Een basisafbeelding plus een vermenigvuldiger wel, want de viewer bepaalt hoe ver hij de map opdrijft voor het scherm dat voor hem staat. De specificatie eist ook dat de techniek werkt zonder hooglichten te clippen, schaduwen dicht te drukken, lokaal contrast samen te persen of de tonale verhoudingen tussen objecten in het beeld te veranderen. Door die vier beperkingen wint een gain map het van simpelweg een helderdere foto coderen.
De andere ontwerpeis was omvang. De extra gegevens vormen een gecomprimeerde map in grijstintenstijl, geen tweede foto op volledige resolutie, dus het bestand groeit bescheiden in plaats van te verdubbelen.
Waarom uw HDR-foto er vaak gewoon uitziet
Ultra HDR valt geruisloos terug, en dat is zowel zijn beste als zijn verwarrendste eigenschap. Er komt geen foutmelding. U krijgt gewoon de SDR-foto.
| Oorzaak | Wat er gebeurt |
|---|---|
| De viewer ondersteunt geen gain maps | Hij toont de basisafbeelding, precies zoals bedoeld |
| Het scherm is SDR | Er is geen extra helderheidsruimte om in weer te geven |
| Schermhelderheid of een energiebesparingsmodus | De beschikbare helderheidsruimte krimpt, dus het effect krimpt |
| Een editor heeft het bestand opnieuw opgeslagen | Veel editors schrijven een gewone JPEG en gooien de map weg |
| Een sociaal platform heeft de upload opnieuw gecodeerd | De ondersteuning verschilt per app, account, apparaat en uploadroute |
Test de echte publicatieroute voordat u ergens op de HDR-weergave vertrouwt. De ondersteuning verandert vaak genoeg dat een resultaat van vorig jaar niets bewijst over vandaag.
Omzetten in beide richtingen
De converter leest de richting uit het bestand zelf. Hij werkt op één ondoorzichtige stilstaande JPEG, PNG of WebP, of een Ultra HDR-JPEG, tot 20 MB, 8,192 pixels per zijde en 16,000,000 pixels in totaal.
- Ultra HDR naar gewone SDR De basisweergave in het bestand is al het juiste SDR-antwoord, dus die wordt uitgelezen, opnieuw gecodeerd als gewone JPEG en gecontroleerd om te bevestigen dat de download geen gain map aangeeft. Er valt geen look te kiezen.
- SDR naar Ultra HDR Er wordt een gain map uit de afbeelding gegenereerd en verpakt met een SDR-fallback, de vereiste XMP-waarden en een MPF-index. U kiest Natuurlijk, Gloed of Grafisch voor de hooglichtreactie.
- De uitvoer is altijd JPEG Een PNG- of WebP-bron wordt een Ultra HDR-JPEG, want het formaat legt de basisafbeelding, de gain map, de XMP-waarden en de MPF-index vast als JPEG-gegevens.
- Gecontroleerd vóór het downloaden De container wordt eerst ontleed en beide ingesloten JPEG-afbeeldingen worden gedecodeerd. Alles draait in een browserworker en er wordt geen bestand geüpload.
Eén eerlijke beperking aan de richting SDR naar HDR: een gain map genereren kan geen hooglichtdetail terughalen dat het origineel nooit heeft vastgelegd. Het verandert hoe een compatibel scherm het bereik weergeeft dat al in het bestand zit. Is de foto simpelweg te donker, dan is de gids over lichter maken het juiste beginpunt.
Op het punt van metadata is deze tool de enige uitzondering onder de converters van Vaultaire. Ondersteunde metadata uit de bron wordt niet gekopieerd, maar Ultra HDR vereist XMP-waarden voor de gain map en een MPF-index, dus de uitvoer is bewust niet metadatavrij.
Veelgestelde vragen over Ultra HDR
Wat is een Ultra HDR-afbeelding?
Een JPEG met een gewone SDR-basisafbeelding, een tweede JPEG als gain map en metadata die beschrijft hoe een compatibele viewer ze combineert. De specificatie omschrijft het als een logaritmische gain-mapafbeelding die in een JPEG-bestand is gecodeerd.
Waarom opent het nog steeds in oude software?
Achterwaartse compatibiliteit was een ontwerpeis. Viewers die het formaat niet kennen, tonen de gewone afbeelding met laag dynamisch bereik en negeren de rest.
Waarom ziet mijn HDR-foto er gewoon uit?
Het hangt af van het apparaat, de weergavemodus, de helderheid en de app die het toont. Het hangt er ook van af of de gain map de bewerking of het delen overleeft, want veel diensten coderen opnieuw en laten deze weg.
Kan ik Ultra HDR omzetten naar een gewone JPG?
Ja. De basisweergave in het bestand is het juiste SDR-resultaat, dus die wordt uitgelezen, opnieuw gecodeerd als gewone JPEG en gecontroleerd om te bevestigen dat er geen gain map wordt aangegeven.
Kan ik van een gewone foto Ultra HDR maken?
U kunt er een verpakken met een gegenereerde gain map. Dat kan geen hooglichtdetail terughalen dat het origineel nooit heeft vastgelegd. Het bepaalt hoe een compatibel scherm het bereik weergeeft dat er al is.
Wordt het bestand veel groter?
Bescheiden. De map is een gecomprimeerde verkleinde afbeelding, hier weggeschreven op kwartformaat, geen tweede foto op volledige resolutie. De extra gegevens klein houden was een van de vastgelegde eisen van het formaat.